Verstilling

Verstilling

Bij iedere vakantie, het maakt ook echt niet uit naar welk land we gaan ,zijn er altijd buizerds die boven het huisje dat we huren zweven. De schreeuw van de buizerd gaat door mijn hart; ik voel een intens verlangen en een soort van heimwee als ik de schreeuw van de buizerd hoor. Nu is dat op zich niet vreemd omdat mijn gids White Eagle heet (witte adelaar). Zijn totemdier is de adelaar en in het leven dat ik met hem gedeeld heb was ik gevoelig voor de energie van de adelaar, en dat is nu nog steeds zo. De schreeuw en het gevoel dat de buizerd mij geeft is er een van (her) kenning.

Onze vakantie in de Elzas gaf weer een buizerd te zien, ik had hem al gehoord voordat ik hem gezien had; hij vloog hoog boven ons huisje in cirkels. Op een bepaald moment stond hij stil, ongelofelijk, compleet in verstilling, alleen zijn vleugels bewogen mee met de wind. Ik dacht: hoe mooi is het om in verstilling boven Moeder Aarde te hangen?

Stil worden

Verstilling is in feite niets meer en niets minder dan stil worden!

Deze verstilling, de rust in jezelf vinden, is nog niet makkelijk in deze maatschappij. Er is altijd lawaai om ons heen. In de Elzas was geen lawaai, alleen de waarschuwende schreeuw van de buizerd. De schreeuw en de vlucht van de buizerd veroorzaakte heimwee naar het leven die ik had geleefd als indiaan . De verstilling die ik toen als vanzelfsprekend had ervaren als ik naar de Grote Gees bad. Ik herinnerde mij in één keer dat ik als kind deze verstilling ook meemaakte als ik alleen door het bos liep en de wind door het hoge gras zag waaien; de innerlijke rust die ik toen meemaakte, de verbazing en eigenlijk de herkenning van iets waarvan ik toen het bestaan nog niet wist.

Verstilling een inkeer, een verlangen om achter het geheim te komen dat je in je innerlijke begint te vermoeden.

Het volgende stuk  is uit mijn boek en geeft de verstilling weer die ik vind als ik aan het schrijven ben over mijn indianenleven.

Ik concentreerde mij op het bos  en ik voelde de voorvaderen van dit bos, maar ik voelde ook iets anders: een dierlijke energie. Ik sloot mijn ogen en zag in de geest een prachtig groot hert. Het was een bok. Zijn gewei was enorm, de kleur van het  gewei was stralend wit. Ik kon er bijna niet naar kijken, zo helder was zijn kleur.

Wat zie je Ka Nicha, vroeg Wana Chiwa mij.

Ik zie een prachtig hert, het is een bok, wat een kracht heeft dit beest en zijn energie is overweldigend, ik moet dit hert zien.

Ka Nicha, dit hert is een heilig dier, we mogen hem niet zoeken, deze bok zoekt ons, hoe meer je zoekt, hoe verder je het bos in gaat en je zult niet terug komen. Er zijn al veel mannen en vrouwen door dit hert geobsedeerd geweest, zo erg dat sommige mensen niet terug zijn gekomen bij de stam, het hert zoekt jou en niet andersom. De boodschap die het hert ons brengt is er een van liefde en vriendelijkheid.

Zijn gevlekte vacht laat ons zien dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen licht en donker of goed en slecht.

Wanneer het hert verschijnt word je gevraagd van anderen te houden omwille van henzelf en daarmee ook hun zwakheden te respecteren. Laat alle verwachtingen varen, alleen de ware liefde kan wonden helen. De kracht van de liefde geneest de wonden van anderen, maar dat doe jij als ik zie hoe jij de mensen met jouw innerlijk licht helpt en ik voel hoe jij verbonden bent met al dat leeft en al het leven respecteert.

Ik voelde een druk in mijn hart, ik keek nog eens met mijn innerlijk oog en ik zag dat het hert weg was, ik voelde dat zijn energie in dit bos duidelijk aanwezig was en dat kon ik alleen maar respecteren. Dit bos was van hem, dat was wel duidelijk voor mij.

Ik voelde dat het killer werd.  Zullen we naar binnen gaan, vroeg ik, ik krijg het koud.

We pakten onze spullen en gingen de tipi in. Het vuur smeulde nog iets en Wana Chiwa gooide nog wat hout op het vuur. Hierna pakte hij zijn fluit en speelde een melodie. Ik werd zo door deze melodie gegrepen dat ik de ratel pakte en meespeelde. Ik voelde alle verdriet van Kajika bij mij binnenkomen en ik voelde hoe de tranen over mijn wangen stroomden; ik voelde het verdriet van alle mensen in de stam die hun geliefden verloren hadden en ik merkte dat mijn tranen nog harder stroomden. En toen voelde ik hoe het hert mijn hart zocht, ik zag hem en ik zag dat zijn gewei van een iriserend wit was dat er bijna niet tegen in te kijken was. Hij raakte mij aan met zijn energie uit zijn gewei en mijn hart werd ruimer en explodeerde, ik was één met het hert; ik voelde dat wij mensen een taak hadden in dit leven en ik voelde dat dit prachtige dier zuiver was en alleen zijn zuivere liefde wilde geven om ons te troosten in ons verdriet. Ik merkte dat ik accepteerde dat naast vreugde ook verdriet bij het leven hoorde en ik voelde mij compleet. Na de explosie van licht kwam ik langzaam terug; ik merkte dat wij nog steeds samen op onze fluit en ratel speelden. Ik keek naar Wana Chiwa en ik zag dat hij hetzelfde had beleefd als ik. We keken elkaar aan en we wisten dat we op een hoger niveau met elkaar verbonden waren. Ik wist nu zeker dat de Grote Geest ons met elkaar verbonden had, we hadden geen keuze gehad, we waren aan elkaar voorbestemd geweest , iedereen had mij dat al verteld, maar ik had het nu daadwerkelijk gevoeld. Ik voelde een diepe verbinding en ik wist dat deze liefde voor elkaar een verbinding voor altijd zou zijn.

www.thekla-eva.nl