Krachtdieren

Krachtdieren

In een van mijn vorige levens ben ik opgeleid in het sjamanisme.  Deze kennis mag ik in mijn boeken weergeven. Dat lukt niet tot in detail want zoveel kan ik mij nou ook weer niet herinneren. In dit leven hoef ik het me alleen maar te herinneren; ik weet dat ik een innige verbinding had met de natuur, mijn krachtdieren mijn paard en wolvin…

Ik riep in de geest de wolvin op, ik vroeg waar ze was. Ik kreeg een visioen te zien, een bosje in de prairie. Achter het bosje was een poel. Ik keek over de prairie en zag niet waar ik naar toe moest.  Ik liep maar weer naar Mika, ik vertelde hem wat de wolvin mij liet zien.

Maar dat is niet achter ons Ka Nicha, dat is voor ons, ongeveer tien minuten rijden met het paard.  Wil je met mij meerijden, schreeuwde ik , want het waaide nog steeds heel hard. Mika knikte en liep naar de paarden toe, ik pakte Vrijheid, ze had de oren in haar nek, ik wist dat ze niet van storm hield, maar ik had geen keuze. Ik vertelde Vrijheid dat ik naar de wolvin wilde, de oren van Vrijheid gingen overeind en ze liep naar voren.

We reden samen de prairie op, Mika reed voorop, hij reed niet echt hard, ik kwam naast hem rijden. Hij wees met zijn arm naar links, daar was een bosje, met een poeltje erachter.

We reden samen verder, in de geest sprak ik naar de wolvin en ik liet haar zien dat ik met nog een persoon er aan kwam.

De wolvin kwam uit de bosjes en liet zich zien.

Mika stopte, hij gaf door handbewegingen aan dat hij terugreed; ik snapte dat hij terug moest, ik knikte naar hem.

Ik reed met Vrijheid verder richting de wolvin. Bij het bosje aangekomen sprong ik van Vrijheid af en rende naar de wolvin. Vrijheid kwam achter mij aan hinnikte zachtjes; wonderbaarlijk dat dieren die elkaar respecteren blij waren om elkaar te zien.

Ik ging door de knieën en omhelsde de wolvin, ik vertelde in de geest dat ik blij was om haar te zien.

De wolvin keek mij recht in de ogen aan. Deze blik was voor mij zo waardevol; haar blik was eerlijk en oprecht, doortastend en rechtvaardig.

Ik ging met Vrijheid en de wolvin de bosjes in, we werden beschermd voor de wind en niemand kon ons zien. Het werd al schemer en ik wist dat ik niet zoveel tijd had.

Ik ben blij om je te zien, gaat het goed met je? vroeg ik aan de wolvin in de geest.

Telepathisch of intuïtief communiceren met dieren is het uitwisselen van informatie tussen mens en dier via gedachten, beelden en gevoelens. Het is een universele taal: je wisselt energie uit met een dier en die energie komt binnen in een vorm die voor jou en het dier begrijpelijk is. Intuïtieve communicatie is de taal van het hart, de universele taal waarmee alle vormen van bewustzijn met elkaar kunnen communiceren. Je bent dus ook niet gebonden aan landsgrenzen. Je kunt net zo makkelijk communiceren met het dier van de buren, als met een dier aan de andere kant van de wereld. Je kunt ook contact leggen met de ziel van een overleden dier. De ‘grens’ tussen ‘deze en gene zijde’ vormt geen enkele barrière.

Als kind zien we dieren als onze gelijken. We spreken dezelfde taal en communiceren telepathisch met elkaar.

Naast mijn gidsen heb ik ook een aantal krachtdieren bij mij; deze dieren heb ik nodig als er mensen bij mij komen die problemen hebben op het mentale gedeelte. Mijn krachtdieren laten mij zien waar een blokkade zit. Meestal zie ik, doordat ik door de ogen van mijn krachtdieren kijk, of deze mensen ook krachtdieren bij zich hebben en wat deze dieren dan zijn. De krachtdieren van deze mensen gaan in “conclaaf” met  mijn krachtdieren, zij helpen elkaar om blokkades op te heffen.

Iedereen heeft –  of hij er nu van bewust is of niet  – meestal twee dieren bij zich. Wat mij in de loop van de tijd opgevallen is dat meestal paarden en wolven zich het meest laten zien bij de mensen die bij mij komen, of dit nu komt omdat ik deze dieren zelf bij mij heb of omdat ik gefocust ben op deze dieren dat weet ik niet.

Bij het paard is,  afgezien van de kracht (die overigens ieder dier bezit) het aspect verplaatsen belangrijk. Ik mag verkennen en ik reis in mijn geest in deze tijd en in het verleden,  ik ben niet op één plek gebonden, ik verplaats in tijd en ruimte, kan overbruggen op haar rug.

Het paard maakt dat mijn wereld groter werd en dat was niet alleen op fysiek nivo; ik ben totaal niet bang om in andere werelden te reizen. Ik reis in het nu naar het verleden en hierdoor kan ik bij anderen blokkades uit vorige levens oplossen.
Mijn paard leerde me dat ik niet alles alleen hoef te dragen, dat ik ook mag vragen, de lasten delen.
Mijn paard roept op tot vertrouwen. Nou ben ik nogal een controlefreak;  bij mijn reizen in de tijd en geest vertrouw ik op mijn begeleiders maar wel met een gezonde dosis argwaan, want ik wil altijd de touwtjes in handen blijven houden..

Wolven worden vaak in verband gebracht met boosaardigheid en wreedheid.
Als niets ontziende dieren, altijd gereed om mens en dier te verscheuren. In de moderne westerse wereld is er op niets ontziende wijze op deze dieren gejaagd en het is de “moderne” mens bijna gelukt om de wolf totaal uit te roeien. Hierbij is er voor het gemak maar even aan voorbij gegaan dat wolven de ecologie in stand houden en ervoor zorgen dat zwakke dieren gedood worden zodat alleen de sterke dieren overblijven, om sterke nakomelingen na te laten.
De wolf is in  werkelijkheid heel sociaal en zachtaardig, de roedel gaat voor alles.
Door de haren rechtop gezet, de blikkerende tanden en het dreigende grommen lijkt hij misschien heel agressief, maar het is een defensieve houding waarmee hij een aanval weet te voorkomen.
Wolven leven in roedels, leefgroepen, waarin elk dier zijn of haar plek weet en zich daarin ook gerespecteerd en verbonden voelt.
Deze manier van leven leert ook het verantwoordelijkheidsgevoel, waarin de oudere dieren hun lessen weer aan de welpen leren. De lessen die ik van mijn gidsen mag ontvangen kun je ook zien in de vorm van dat ik het kind ben en zij mijn oudere begeleiders. Bijzonder voor mij is ook de begeleiding van mijn indiaan. Dit is een zo vanzelfsprekendheid dat ik eigenlijk af en toe niet meer door heb dat hij een gids is en ik zijn leerling;  er is een continu stroming over en weer en ik kan deze stroom ook niet meer stoppen.
De wolf voelt zich in beide werelden thuis. De wolf heeft mij geleerd hoe ik mij thuis kan voelen binnen de mensenwereld, vertrouwen te hebben, mijn ervaringen te delen en te leren van die van anderen, verbonden te zijn zonder daarin mijn eigen gevoel van vrijheid op te moeten geven. En dat is meteen heel moeilijk, want af en toe wil ik alleen zijn en gewoon een paar weken niets van de wereld mee krijgen. De wolf leert mij om vol te houden en de kracht te vinden als ik moeilijkheden tegenkom. De moed en het innerlijk weten te vinden, dat ik alles aan kan wat op mijn pad mag komen. Dit wil niet zeggen dat ik af en toe ook denk: nu is het wel genoeg!
Vanuit het instinct van de wolf leer ik te vertrouwen op mijn gevoel, dat een genomen beslissing juist is: bij mij is een beslissing een beslissing en hierna sluit ik het ook af.
Heel direct en ijzersterk confronterend is hij soms, (goh dat is herkenbaar, kijk ik nu in de spiegel?) mijn wolf, maar hij leert me zoveel over mijzelf, wie ik echt ben.
Door met de wolf te lopen, te leren, te leven, maakt zij dat ik wakker ben geworden en  mijn kennis  weer mag doorgeven.

 

www.thekla-eva.nl